expressive writing

http://www.latelierpapillon.co.uk

جملۀ داخل گیومه از شعر "پنجره" از فروغ فرخزاد است

*در آینه

2008-11-19T09:35:00.003-08:00

ای دوست با خود چه آورده ئی به ارمغان برایم؟

بودن را؟

یا که نا بودن؟

با تو بودن را؟

یا که با تو "شدن"؟

بی تو نابودن را؟

یا که هرگز "نا شدن"؟

ویا در بودت انعکاسی دوباره داشتن؟

طرفه حکایتی است که مینشیند بر گوش

عجیب حادثه ئی که میشود تکرار

که زندگی نیست شاید بجز چرخش عقربه لحظات بیقرار

که همواره میجوید کوره راهی بسوی جاده ی فرار

یا شاید "زندگی خیابان درازی است

که هر روز زنی با زنبیلی از آن میگذرد"

یا زندگی خیابان درازی است که هر روز

زنی دیگر با همان زنبیل از آن میگذرد

"از آینه پرسیدم نام نجات دهنده ام را"، فروغ

او نگاهی کرد به اکراه

چون "نگه کردن عاقل اندر سفیه"

که "در پس آینه طوطی صفتت داشته اند؟"

آنچه خواهندت شنیدن،

تو همان میگوئی

آنگونه که خواهندت که باشی،

بدان میمانی

آنچه میجویند،

در صدف خود چنان میروئی

"من آنم که رستم بود پهلوان؟"

آری

من آنم که بود ِ تو را در انعکاس چشم هایم می یابم

آنزمان که خود در چشم های تو تکرار میشوم

من آنم که صدای تو در گوش هایم

پژواک ترانه های هنوزم ناخوانده میشود

آنزمان که "مستمع صاحب سخن را بر سر شوق آورد"

من آنم که قصه هایت را برای گفتن بهانه میشود

من آنم که "عنقای" بود ِ تو را در "قاف وفا" آشیانه میشود

و من آنم که آنگونه میروید،

که دست های تو در زمینش میکارد

و باران مهر تو ریشه های تشنه اش را سیراب میکند

و آفتاب عشق تو بر آسمان دیده اش نور امید می فشاند

و طوفان قهر تو شاخه های نرمش را در می پیچد

و آنگاه برگ های روئیده اش همه می سوزند

وقتی که زمستان میشوی

و اکنون تو گوئی

که چشم هایت دیگر بسته

دستهای تو از کشت خسته

ابر ِ بارانت از هم گسسته

آفتابت در پس کسوف به ماتم نشسته

و طوفانت نمی غرد دگر

شاید که عقاب خیالت از آسمان پر بسته

و من در این هوس که آغاز کنم با تو

بهاری را دوباره

با رویشی پویا

در آن مزرع که من را آفرید

و تو را هم

ای هم وطن

ای با منت روئیده

باری دگر

دگرباره

*چهار فصل

2008-10-31T13:09:00.000-07:00

آمدنت رنگ سبز بهاران بود و

رویش شکوفه ها بر بی برگ شاخه های امیدواران

آمدنت بوی بهاران بود و

عطر اقاقیهای کوچه های دیواران گلی

نشستن پای سبزه زاران روز سیزده بود و

بستن گره های عجولانه به شاخه های آرزوباران

بودنت آتش آفتاب تابستان بود

و چون ستایش داغ خورشید نیمروز

روی پوست نم زده از تب رنگ خواهش مینگاشت

و چون سرخی گل کوکب

و شیرینی سیب رسیده بر درخت

هر لحظه بر عطش عشق میفزود

و دست چیدن را به نیایش فراتر میگشود

رفتنت اما زرد، زردِ پائیز را دوباره تکرار مکرر بود

و جای پای برگ برگ امید

که یک به یک فرو میریخت

از شاخ شاخ درخت کهنه ی زندگی

از چشمه ی سرابی به خشکی نشسته آبیاری میشد

برگ برگ امید

که از خش خش خشک عشقی نیمه جان

سخن میگفت که زیر پای خودشیفتگی ها

پژواک تیر خلاص را میشنید

و میرفت تا زیر تک تک پاهای بی تفاوت و پیر زمان

به تله ئی از خاشاک بدل شود...

و حالا زمستان است

زمستانی به سپیدی یخستان قطب های دور

و سردی دل های بی غرور

و عزلت گورستان مرزهای بی عبور

زمستانی آنچنان سرد

که زمان هم از برودتش یخ بسته...

زمستانی آنچنان سرد

که پای عقل را به باور بهاران به گل تردید درخسته

که آیا آغاز فصل رویش دروغ است؟

که آیا سخنهای شنیده از دلهای یاران دروغ است؟

لبخند گلها به بلبلان نغمه خوان دروغ است؟

گریه ی شمع

در غم سوختن بال پروانه ی پریشان دروغ است؟

عشق دروغ است؟

بودن دروغ است؟

هر سخن راستی دروغ است؟

آیا دروغ هم دروغ است؟

نمیدانم ولی اینقدر میدانم که

که خشکسالی کویر تنهائی دروغ نیست

که بوران زمستان جدائی دروغ نیست

که درد دوری از دیار یار دروغ نیست

که ماتم بی پناهان دروغ نیست

که پایان آغازها دروغ نیست

که صدای قدم های دوست را بدرقه کردن و

غمش را به قطره های باران بر شستن دروغ نیست

چه دردناک است اما،

باور شکست فصل بهاران

چه دلتنگ است رویاروئی با آن

که تنها دروغ حقیقت است در باور آدمیان

چه حزن انگیز است

در سوک فصل آغاز

شنیدن صدای گریه ی باران پایان

چه ترسناک است خیرگی به سیاهی خاکستر و

نگریستن به گرمای شتابزده ی کوره ی تابستان

چه زرد است رنگ شهادت برگ های خسته ی خزان

چه عریان است شاخه های سکوت زمستان

و نشستن زیر باور تکرار تگرگ های چکیده

از چشم خورشید نیمه جان

پس "ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد"

گر چه "چو بید بر سر ایمان خود میلرزیم"،

هنوز...

که شاید "آن پرنده ئی که از دلها گرخته"

باز آید...

شاید سستی "ایمان به آغاز فصل سرد"

همان امید است...

که هنوز هم میدهد جان...

شاید...

* دیگر نمیکوبد او بر در دل

2008-10-10T05:41:00.000-07:00

شمعی نمیسوزد امشب

که خاموشی...

ماهی نه هویداست در پنجره ی یاد،

که پرده ی فراموشی...

.
ستاره ها تاریک...

کوره راه امید چه باریک...

تنورخاطره سرد...

ابر آسمان همه پرسنگ،

همه سنگ ریز...

تپشهای دل چه ملال انگیز...

.
شب نه سیاه است،

که بی رنگ...

ساز کلام نه در تکرار است،

که بی آهنگ...

تن نجوا نه خسته است،

که جان بر کف...

بودن نه در طاقت سکوت است،

که نابودن...

.
قصر حادثه نه آباد است،

که سخت بی بنیاد...

چراغ اندیشه نه روشن است،

که بی روغن...

صدا نه در گلوی بلبلان حبس است،

که در بغض شکسته ی دو صد زغن...

هوس نه در جام دل نشسته،

که افسرده است و بی خیال...

پای نه در بند عشقی است گرفتار،

که در گِل اضمحلال...

اشک ماتم نه بر مژگان،

که بر دامن...

حدیث مهر نه در باور،

که در آغوش انکار...

.
قلم نه روان است دیگر،

که پریشان حال...

نفس نه میشکند تک تک،

بلکه بی قرار...

که پیامی نیامد امشب از آن دلدار...

گر چه بر درش کوفته ام مشت، من بسیار...

...

کاش هنوز هم بودی

چندی است که جایت خالیست

اتاقت خالیست

قلب من هم با رفتنت خالیست

مثل همۀ آنهای دیگر که جایشان خالیست

و حالا توهم رفته ئی

بعد از کوتاه زمانی چند

بعد از آن زمان که بودنت بمن دلیل بودن داد

و نوید آنکه خواهی بود چند زمانی کوتاه برایم

و مونسی برای تنهائیهایم

امّا افسانه ئی شدی کوتاه و دور از ذهن،

که بازگویت نخواهم کرد دیگر ...

افسانه ئی که حالا،

جای صدایش خالیست در گوش...

و جای پایش در اندیشه...

و یادش در خاطره...

و اتاقش در اینترنت...

و پیغامش در لابلای صفحات ایمیل...

دیگر در اتاق تو را نخواهم کوفت،

که نیستی دیگر آنجا تو هم...

در آن اتاق را قفل میکنم

و کلیدش را...

کلیدش را به چاه خاطرات میاندازم.

که دست هیچکس نرسد به آن دیگر...

و در آن اتاق متروکه باز نشود هرگز،

تا هیچکس،

هیچوقت نداند،

که پشت در بسته ی قلب آن اتاق،

چه گذشت بر من...

و او که بود که دگر نیست آنجا...

"... بهار رفت و تو رفتی و هرچه بود گذشت...

... ولی چه زود گذشت..."

*استعفا نامه

2008-10-04T03:23:00.001-07:00

مرزها همه بوی خون میدهند

کشورگشایان دلالان خونند

ایده ها بوی خون میدهند

آرادی بوی زنجیر میدهد و

زنجیر بوی خون میدهد

تاریخ بوی خون میدهد

افتخارات بوی خون میدهند

به ساحل رسیدن ها بوی خون میدهند

سواحل خونین اند و

دریاها پر از خونند و

دریازدگان خونینند و

در کشتی نشستگان بوی خون میدهند و

هم بساحل افتادگان همه خونیند

رسیدن ها بوی خون میدهند

بودن ها بوی خون میدهد

عشق هم بوی خون دارد

خون هم بوی خون میدهد

" آی آدم ها که در ساحل نشسته

شاد و خندانید*"

آدمیتتان هم بوی خون دارد

ساحل بر نشسته در آن هم ننگ لکه های خون دارد

خنده هاتان هم چون اشکهاتان همه رنگ خون دارند

آی آدم ها آدمیت بوی خون دارد

نمیخواهم، دیگر

نمیخواهم که انسان باشم

عطایش به لقایش بخشیده از این تاریخ

حقوق بشر معوقه ام را میبخشم

به آنان که هنوز انسانند و هنوز خون ریز

و من از این تاریخ استعفای رسمی خود را

از مقام اشرف مخلوقات بودن

تقدیم ذات خداوندی خدا میدارم.

نقطه سر خط...
.

خیلی هم ممنون خدای گرامی

از خلقت من به صورت یک انسان

زحمت کشیدی...

راضی بزحمتت نبودیم...

ولی دیگر این تاج وهاج مقام شامخ اشرف مخلوقات را بر سر کشیدن،

ارزانی خودت و خونخواران سازشکارت باشد

و آنانکه سرانجام پیدا میکنند دلیلی

بسیار هم محکمه پسند برای خونریزی

آنانکه همزمان با آویختن مدال افتخار به سینه ی خود

به حلق بغل دستی طناب دار میآویزند

و در بهشت موعود هم از طریق دفتر مخصوص آنجناب

برایشان غرفه مخصوص تر رزرو میشود
.

خدای محترم

از تاریخ نوشتار این دستخط

من رسما ً از مقام شریف اشرف مخلوقات بودن استعفا میکنم

چون نه شرافتی در اشرف بودنش میبینم

و نه حماقتی در نبودنش

متأسفم که در مورد من خلقتت کار نکرد

سعی خود را کردی، البته،

میدانم... میدانم... میدانم...

بیشتر کوشش کن بار دیگر امّا...

برایت آرزوی توفیق نمیتوانم داشته باشم ای خدای من

چون خلقتت بوی خون دارد...

چون قانون بودنت، قانون جنگل است
که آن هم بوی خون دارد...

کاش بجای شش روز خلقت و روز هفتم استراحت،

ای خدای من،
شش روز استراحت کنی

و فقط یک روز به خلقت بپردازی

تا کمتر خونی بریزد

و شاید هم دیگر وقتی برای خلقت اشرف مخلوقات باقی نماند

و به همان ببر و مار و شیر و پلنگ...

و مارمولک و سوسمار و مورچه و فیل و نهنگ

بسنده کنی

و جهت تبارک الله احسن الخالقین شدن

یقه ی ما را نگیری

و کار را به خون و خونریزی نکشی

شاید هم بقیه ی کار خلقت را به همان خالقینی واگذاری

که به درجه ی والای "احسن الخالقین" ارتقاء مقام پیدا نکردند

شاید انشاءالله آنان عقلشان به خلقت اشرف مخلوقات خود ستیز و خون ریز نرسد...

در مورد این پیشنهاد قدری فکر کن... ای خدای من...

مخلوق طلبکار تو

پروانه (انسان سابق)

http://www.latelierpapillon.co.uk/
جملۀ سبز رنگ از نیما یوشیج است

*جای پا

2008-09-26T03:52:00.003-07:00

هر در که کوبیدم

بسته بود بر من

نفس ها حبس در سینه

نه هم رازی

بجز آن نقش آئینه

چون تو از راه رسیدی، امّا

دریچه های قلبت را یکجا گشودی

امّا بیصدا...

بی آنکه کوبیده باشم هیچ آنرا

و اکنون...

با یاد تو میرسد روز به شب

و شب در خیال تو به روز...

و چون تو از عشق گفتی،

من از غروب

و تو از آغاز، ترانه خواندی

و من شعر فرود

تو قصه ها از مهر گفتی

و من از عرض گفتم و از طول

تو سر بر ارتفاع فراز کردی

و من بر گردن نزول

تو از فردای روشن گفتی

و من از افول دیروز

تو از سر کشیده شعله ی آتش

و من از سردی خاکستر سکوت

تو از ایثار و

من از دوام هر نابود

تو از گنجایش مهر و

من از رخوت سرد یک ترحم

و حالا...

تو میروی...

و خیالت چون نیاموخته درسی

بر تخته ی سیاه قلب من تکرار میشود هنوز

ولی بیقرار

ولی نا تمام

ولی خسته

ولی بی تو

ولی تنها

و جای پای نفس های تو

هنوز بر جاست اینجا...

در کنار لحظه ها...

*گمشده

2008-09-24T14:30:00.001-07:00

رفته استم دل ز دستم،

روزگاری است چند ما را...

هیچ ناگفته کجا...

هیچ ناگفته چرا...

هیچ ناگفته "خدا حافظ تو را"...

چون نگه کردم بچشم آینه

نا گهان دیدم که جایش پاک خالی است

او که بود مشتاق من

در جایش نبود

در قفس بانگ تپشهای نفسهایهایش نبود

من شده خیره بجای خالیش...

هر چه جویم

اثرش نیست که نیست

هر چه فریاد کشم

داد رسم اوست

که نیست

دود آهی شد و رفت

یا چو ماهی به پس ابر سیاه

نیم نگاهی زد و رفت

همچو مرغی که پرد از قفسش

ره زده او نفس باز پسم

رفته آن دل ز کفم

من همین غصه بسم

بسته او بار سفر

رفته امّا بیخبر

سوی دلدار دگر...

درب سینه باز بود آیا؟

برای این برفت؟

یا که در بشکسته از دیوار رفت؟

از منش رنجی بدل بودش؟

پریشان شد که رفت؟

با کسی آمیخت او؟

دل شد که رفت؟

هیچ کرد اندیشه ما را چون برفت؟

یا که یاد ماش از خاطر برفت؟

بُوَد آیا که بکوبد بر در؟

بُوَد آیا که بگوید با من؟

"سینه بگشای

که من آمده ام راه داراز

تا شوم باز تو را محرم راز"

..............

"*به مادرم گفتم... باید برای روزنامه" آگهی "بفرستیم"

برای ستون گمشده ها

"دلی مجروح

غرقه بخون

به پا زنجیر جنون

لیک تپش هاش

همه پر ز امید

پر ز فردا

پر ز خواهش

پر ز سودا

چشمش درپی دیدار یاران

روز و شب بیدرا

گوش او بر لحظه های ساعت دیوار

چندی است که از سینه خارج گشته

امّا باز ناگشته،

شاید که دل گمگشته

از جویندگان تمنا دارد

که دل را به صاحبش باز رسانند

به درب خانه ی دیدار

جنب کوچه ی اسرار

پشت خانه ی خمار

و مژدگانی خود را

که یک آغوش هوس است

دریافت دارند..."

..............

از تو پرسیدم که آیا دل کجاست؟

سرزنش کردی که پرسیدن خطاست

از تو پرسیدم

که او را دیده ئی؟

از کلامش راز او سنجیده ئی؟

لیک آهی برکشیدی و بگفتی تو مرا:

"دیدمش از دور می آمد ولی با چشم تر

یک جهان لطف و صفا بود

او ز من مشتاق تر

چون بر افتادی نگاهی بر منش

شعله ئی برخاست از جان و تنش

او بپرسید از غم تنهائیم

از شب هجران و هم شیدائیم

تا که آغوش دل من باز دید

چون که نرد عشق را آغاز دید

تا که دل با جان خود همراز دید

بال و پر بگشود و در پرواز شد

او برآشفت و برنجید و برفت

چون صدایش کردمی رو برنگشت"

گفتمش: هیهات تو ای دل برده دل

از تو حرف عاشقی بشنیده دل؟

گفتیش آنرا که میپنداشتی؟

گفتیش آیا که دوستش داشتی؟

از گلیمت پا فرا بگذاشتی؟

شاید او از مهر تو رنجیده است

شاید از عریانی عشق عیان ترسیده است

گر که آمد باز سوی منزلت

یا که زد چنگی برآن چنگ دلت

یا بدیدیش برسر کوئی دگر یا برزنی

یا که میرفتی چو مجنون لنگ لنگان او همی

از منش با او پیغامی بگو:

هان توئی صهبا و هستم من سبو

در قفس ماندم همی من جای او

دردمند قصه های عشق نا فرجام او

میستایم آن تپش های تنش

زخم من باشد دل و من مرحمش

باز پرسش که ای رنجیده دل

عاشقی آیا بر او؟

پایت به گل؟

گر جواب او به تو آری بُوَد

رنگ من همرنگ رسوائی بُوَد

در تمنایش بمیرم آن زمان

دل کند بهر تو با من سرگران

میکشد دامن زمن سوی تو دل

میکند ناز و زند هوی تو دل

دل بتو بازش سپارم

جان به تو

سر به شمشیر غمش

جانان به تو...

باش دل را محرم دل

من شوم نا محرمش

تو بمان با جان او و

من غبار برزنش

http://www.latelierpapillon.co.uk/

*جملات آبی رنگ از فروغ فرّخزاد است

*کلام عشق

2008-09-22T15:03:00.000-07:00

"پرواز را بخاطر بسپار، پرنده مردنی است*"

ای دوست

عشق را بیاد آور که معشوق رفتنی است

ای دوست

دراین خاک سرد نبوده یی تو اسیر هرگز،

امّا ریشه ات

ای دوست

که مینوشد از عمق قربانگاه عشق،

درد آلوده جرعه یی

ای دوست

تا که بگشاید آغوش برآبی آسمان

شاخه یی از اندیشه های تازه ات

ای دوست

وبروید برگ هایی تا که پنچه کشند

بر دیوار ابرهای خورشید پوشیده ات

ای دوست

تا بشکفند آن گلها را

که عطر بودنت را میکنند تکرار

ای دوست

بمان برایم

ای دوست

همیشه بمان در سرزمین شعرها

تا به فلک بساز آن قصر بلند آرزو را

دوباره بگو قصه ی آن عشق پر شکوه را

همیشه... پیوسته...

بخوان در امتداد زندگی

آن غزل سبز بود را ...

ای دوست

عقاب دور پرواز را

چشم امید به شکسته بال پروانه یی چرا؟

سیمرغ اوج بقا را

هوس دانه ی منقار کنج قفس نشسته یی چرا؟

چون در ورای مستی

به فرشتگان گم کرده راه هستی برخوری،

ای دوست

ازسرگردانی جاده های پر پیچ و پرگرد

قصه یی مجاز مگو

که سفرنامه یی از هفت شهر عشق

خود در آستین داری

از آن بگو ای دوست...

"بیار آنچه داری ز مردی و زور"

ای دوست

سبزه از دشت زمرد

باده از سرزمین یاقوت

ستاره از بلند ِ آسمان

و خیال...

و خیال از شهر قصه های هنوزت ناگفته

اینهمه را به ارمغان بیار،

ای دوست...

ای دوست اگرسبزی ریحان و سرخی انار

اگر مروارید غلطان و صدف عشق

همه آنسوی رنگین کمان خیال است،

از برای تو...

اینها همه در گرو یک کلام توست،

از برای من...

که تپش های قلب نا باورم،

همه در باور یک پیام توست،

از برای من...

که کلامی چو نشیند آن بر لبان تو،

نه بجز کلام عشق است،

بگوش جان من...

که نیست بجزنام تو نامی

نشسته بر زبان من...

لیک گر بپرسیم که چه خواهمی از تو

گرچه "از دوست بجز دوست نمیباید خواست"

گرچه "از دوست هرچه میرسد نیکوست"

" اگر به خانه ی من آمدی،

برای من،

ای مهربان،

چراغ بیار...*"

http://www.latelierpapillon.co.uk/

*جملات آبی رنگ از فروغ فرّخزاد است

*"کسی که مثل هیچکس نیست"

2008-09-22T10:40:00.001-07:00

کسی که مثل هیچکس نبود

با من بدنیا آمد

در یک سحرگاه آخرین روزهای فصل سرد

درآستانه ی تنهائی خورشیدی کمرنگ

و در انزوای زندان افکار دور از ذهن

که من را جدا میکرد از آنها که بودند

از همان آغاز

امـّا من خواب ندیده بودم

که در بیداری...

کسی بدنیا آمد با من

که مثل هیچکس نیست

مثل پدر نیست

مثل مادر نیست

مثل من هم نیست

و نیستم من هم مثل او حتی

و آنگاه فریاد...

و دوباره صدای فریاد...

نمیدانم که او بود یا من

که میکشید فریاد و باز هم

نمیدانم که آن فریاد از جنس درد بود یا از جنس بودن

نمیدانم که آیا میشناختم درد را یا که بودن

و آنها که مثل هیچکس نبودند

بودند با ما امّا

و میخندیدند بر گریستن های تلخ من

و فریادهای بلند او

و من گرفتم انسی با او سخت

که با من بود همزاد

و او با من

و من بودم همه با او

و آنگاه ما من شدیم

کسی که مثل هیچکس نیست

همسفر شده بود با من

از آن لحظه که بودم

و تا هر زمان که خواهد بود تا امتداد خط بودن

دوستم دارد و یا نه؟

نمیدانم

دشمنم میبود آیا او و یا نه؟

باز هم نمیدانم

که کرده ام تجربه هم این و هم آن را با او...

با من به گفتار مینشست

هردم که میگفتم

و با من میآمد

هر کجا که میرفتم

با من میخندید

و با من میگریست

با من بود او

در شروع لحظه ها

و در پایان نیز هم

آیا او را میشناسم؟

آیا؟

نمیدانم، نمیدانم

"در اندرون من خسته دل ندانم کیست"

که گفته اند ما را

گاه شاد و گاه غمگین

گاه در اوج آرزو

گاه غرقه در یأس بی ساحل

گاه ناجی و گاه در انتظار نجات دهنده یی که در گور خفته

گاه فکور و گاه دیوانه

گاه عاشق و گاه فرزانه

گاه مست و گاه هشیار

گاه سراپا نیست و گاه همه هست

گاه خسته و گاه بیتاب

ولی با من بود او

همیشه

حتی آن زمان که نبودم با او

نه همیشه

و آنگاه تو آمدی...

تو ...

تو که مثل هیچکس نیستی

مثل پدر نیستی

مثل مادر نیستی

مثل برادر نیستی

و تو در بزم ما درآمدی

آنگونه که باید باشی

آنگونه که هستی

و یا آنگونه که پنداشتمت که میبودی

و تو دانستی که من مثل هیچکس نیستم

و دانستی مرا آنگونه که هستم

و یا آنگونه که پنداشتی که میبودم

و آنگاه با تو بودم من

و او را بردم از یاد

و تو با من بودی چه بسیار

و ما چندی همسفر بودیم

با هم

و آنگاه تو او شدی...

و من با تو از تنهائی آغوش او گریختم،

بسوی باور تو...

و به درون تو آمیختم،

با همه ی هستی تو...

و تو از تنهائی خود گریختی،

بسوی من...

و آنگاه که تو او شدی

و آنگاه که تو من شدی

و من و تو آنگاه ما شدیم

و من درخواستم که خود را یابم اندر تو

و من درخواستم که خود را بشناسم با تو

و آنگاه که میرفت تا باور کنیم بودن را با هم

و آنگاه که از لایه های تن گذشتیم

و به عریانی آینه جان رسیدیم

و آنگاه که دیدیم خود را که مثل هیچکس نیستیم

بناگاه از آن آینه ترسیدیم

و آن آینه را با سنگ انکار همه در هم شکستیم

به آن امید که بیابیم شاید کسی را

که مثل کسی است دیگر...

و رها سازیم کسی را که مثل هیچکس نیست...

.....

من آنگاه دوباره با تنهایی خود تنها ماندم

و به هم اتاق شدن با او که همزاد من بود

انسی تازه گرفتم

و من او شدم دوباره

و او من بود هنوز

و دوباره من ماندم در تنهایی او اسیر

چون تو رفته بودی دیگر...

تو

تو که مثل هیچکس نبودی

و هیچکس مثل تو نخواهد بود

و من

که دوست میداشتم لحظه هایی را

که تو بودی تو

و تو بودی من

و من بودم تو

و من خواستم که خود را بیابم در تو

و من خواستم که خود را باز شناسم در تو

چرا آمدی؟

و چرا رفتی تو؟

Parvaneh Farid
http://www.latelierpapillon.co.uk

*It Finishes Before It Begins

2008-09-21T01:46:00.002-07:00

برای رجوع به اصل فارسی "قبل از آغاز تمام میشود" اینجا را فشار دهید

I said to myself:

It always finishes before it has even begun

Like a scoop of ice cream which used to fall off the corn,

from my nerves hand,

when I was a child

Or like a balloon

which always manged to escape in front of my wondering eyes,

finding its way through the sky, reaching the clouds

Or like an inviting smile

that I always managed to disguise with a bitter frown,

so he could not realise that I loved him

I reminded myself of those children

who never let me join their imaginary playful world...

A battle which I am still trying to win

though we are children,

no longer

I reminded myself of the first letter,

I ever wrote

The first letter,

which smelled of love

The first which was the last…

I remember, I wrote:

“I am writing this letter to you”

To you

Whom I do not know where you are right now

nor I know what you are doing right now

To you

that I love more than anyone I have

so, I am writing this letter to you…”

I remember that I wrote that letter with two pens,

holding them together,

a green and a red

Somehow that no one would recognise my handwriting

And I signed it with a name which was not mine

I remember that I wrote that letter

at the midst of an early dawn

At the midst of an early pale blue dawn

I should have realised that love equalled sin

I should have turned my face away from love

The way one would turn from a stranger

I should have covered my ears with hands of denial

I should have known that love equalled sin

And then we both turned our faces away from love,

as the strangers would turn

And then we kept washing away the cloths of our hearts

in the stream of denial

Over and over

Until we managed to defeat our hearts for ever a ever

And now

With a fake relish,

I am sitting at a dinner table

Despite my unwillingness to sit

Despite my unwillingness to eat

the host keeps on

offering…

I love you

Even though I did not say a word to you

but “hello”, occasionally

And today I am so thirsty for that “hello”

and desire the quench of hearing that voice

which used to answers back

saying: “hello”

Where are you now?

My heart keeps on asking me

Do you still remember the sunny streets of spring

on the way back from school?

Do you still remember the alleyways

which were covered with snow of cold winters?

Do you still remember the footprints of the sun

on the icy pavements?

Do you remember the sun and the snow

which merged with one another

mirroring our desire to meet again?

And I

Always alone

And alone

And again alone

And still alone

Keeping worm

with the memories of those freezing days…

I wish I did not keep that secret from you

I should have known that tomorrow

would plant you in the desert of denial

It was so bitter without you

When my longing heart was labelled with sin

Where pain was mixed with desire

Amongst the calamity of my lonely life

And today

When I glance at yesterday

Asking why happened all that happened

And why did not happened, what should had not happened

And why I did not steal the pen

of the hand of the fate

And now at the depth of my loneliness

I am struggling with the dream of a distanced mirage

And the memories of what have never happened

And a heart which has never beat

because of the fear of love

And a face which has never turned red

because it never turned to you

But a face which turned yellow

because of the fever of separation from you

And today it has been registered in the book of unrecorded memories

Amongst the pages of an unwritten book

inside the history which has never happened

in the tail of the love story which has never been said

the remain of a desire which has never been believed

a pale desire

a lifeless one

a dumb one

And now,

with a virgin body

but a loose heart

I am sitting at the doorstep of a nightmare

Perchance that the infant of my heart

will be played with in a way

that a child would play

with a butterfly...

And I am still thinking of the love

which I could have offered you…

*آنجا که هیچ همه چیز است

2008-09-19T13:26:00.000-07:00

وقتی که از زبان هیچ کلامی نمیخیزد
آنگاه که بر دماغ هیچ عطری نمی بیزد
وقتی که در گوش ناله یی هم

هیچ سنگر نمی گیرد
آنگاه که در فردا گلی دیگر هیچ نمیروید
آسمان هم هیچ دیگر نمی گرید
خورشید هم دیگر هیچ نمی تابد
و ستارگان دیگر دزدانه نگاهی هیچ نمیدزدند
آنگاه تنهاییت میشود باورم، ای دوست...ـ

.
آنگاه که زردی خزان سبزینه از برگ بهاران ربوده
و بذری هیچ نمی روید در ماتم مرگ برزیگر عشق
.
و آنزمان که رنگ میبازد
خط نوشته های کودکی زودباور
بر دیواره های کهنه ی خاطره
و دیگر دست تمنا هم نمیکارد نهالی
بر سینه گاه زودباور مهر
.
وقتی که زمان در مسیر شب به آخر میرسد
ولی سپیده یی در راه نیست
و چون خرمن رسیده ی زندگی را هیچ
جز مشتی کاه نیست
.
هنوز هم آیا جای امید باقی است؟
میتوان آیا بزری کاشت

در بزرگداشت برزیگر عشق؟
میتوان آیا که خطی تازه نگاشت

بدیوار کهنه ی دل؟
میتوان آیا امید سایه ای داشت

به زیرخشکیده نهال مهر؟
میتوان سپیده یی جست

درانتهای شب؟
میتوان حاصلی بر گرفت

از پوچی آن خرمن؟

.
هیچ شاید که شروع یک آغاز است
نمیدانم...ـ
درهای جهانی نو شاید بروی تو کنون باز است
نمیدانم...ـ
آنجا که از پرده برون هر راز است
آنجا شروع مسیر نیاز است
شاید...ـ
آنگاه که مرغکان عشق نه در پروازند
برای اوج تو پهنه ی افق همه باز است
میدانی
که هیچ ابتدای هر آغاز است؟

*اشک پروانه

2008-09-14T01:28:00.000-07:00

اشک ریز پروانه امشب جای شمع

از پیام مهر شکرخای شمع

گر که سر بگذارد او بر شانه ات

سوزدت یکباره سر تا پای شمع

.................

کجا ست شمعی که تا دورش بگردم

که لبخندش بسازد دردمندم

که من در حج و او در خانه ی خود

طواف خانه اش را میپسندم

......................

شمع ریزد اشک و لبخندش به لب

میکشد آه و کند دودی ز تب

میرود در خواب چون صبح آیدش

می نسوزد دل، نه آتش بر سرش

لیک چون پروانه از اودور شد

از فراق شمع او محجور شد

اشک ریزد همچو شمعی تا بشام

وانگه او سوزد پر و گردد تمام

http://www.latelierpapillon.co.uk

* نا گفته ها

2008-09-14T00:47:00.002-07:00

مستم من امشب

مست گفته های زیبایت

آنچه مینشیند بر دل تنگم سخت

در قحط سال محبت

در خشکسال صحرای عشق

در امید سراب محبت

سخت مستم من امشب

زعطر سخن گویایت

از شرب گرمی نفس هایت

از طعم بوسه هایت

ز باران نوازشهای کلامت

که آغاز بباریدن کرده کنون

آرام واین چنین مدام

بروی تفزده پوست تشنه ی باورمن

مستم امشب مست

به شوق ترشح کلامی تازه بر لبت

به تکرار مزه ی شراب سخن مهرکهنه ات

که میجوشد هنوز

در یاد

گاه با فریاد و گاه

نرم مرمک

در فضای مه آلود خاطرم

چون به گفتن زبان گشودی

راز آن عشق همه در کلامت بود

سرّ آن بیان که عشق میفرمود

رمز آن کلام که برعشق می افزود

آن ندایی که زمان نمی فرسود

آن سخن ها که گفته یی ما را

وآن سخن ها که گفته یی نه هنوز

"می" پرستم به هرچه بود...

به آنچه خواهد بود...

گرچه مستم ولی نیم صبور

می بده، می

که من همی مستم

باده ده

ببین، تهی دستم

لولی ملول و سر مستم

عاشق حرف حرف بود تو هستم

آن کلامی که گفته یی ما را

وآنچه نا گفته یی، شنیدستم...

که تو را دوست میدارمت، من هم...

راز نا گفته ات شنیدستم...

*نکند که تو...ـ

2008-09-13T12:52:00.004-07:00

YouTube

وحدهو لا الله الا هو

که خدا یکی است و هیچ نیست جز او

گویند به حج خانه اش باید شد

با پای برهنه

اندر بیابان

اسود حجرش را طواف باید کرد

بوسه زنان

لبیک گویان

گویند بسوی او نماز باید کردن

در خلوت راز بر او نیاز باید کردن

با دیده ی تر

گویند که شمع معبدش باید شد

پروانه صفت

سوخته پر

باخته سر

امّا این دل عشق زده

سوی تو گزارد سر حاجت به نماز

با سوز و گداز

امّا دل من
از طواف خانه ی تو نمیآید باز

با غمزه و ناز...

با قصه ی عشق تو کند راز و نیاز

با نغمه ی ساز...

سر ز سجده ات نمیدارد فراز

شاید که تو را جوید دراین پرده ی راز

شاید که تو را

تو را...

پس تو این پرده برانداز

این نرد بباز...

ساز دل را بنواز

گویند که نامه به نام او

آغازباید کردن

با سپیده

در مقدم طلوع

در مغرب و در لحظه ی عشا

بسوی درگهش سجده ی نیاز باید کردن

ای تو خاک درت سجاده ی نماز من

ای تو آرامگه نیاز و بتکده ی رمز و راز من

ای تو صبح امید و هم غربت شام دراز من

همسفر شام غریبان من
ای تو هم زمان و

هم صاحب زمان من

.
تو قبله گاه ثنای منی

چرا ؟

تو ذکر لحظه ی دعای منی

چرا؟

نکند که تو...

که تو...

گویند از او خواه هر آنچه طلبی

گویند از او طلب هرآنچه خواهی

گویند که حاجتت روا میکند او

گویند که زخم دل دوا میکند او

گویند دوای مبتلا میکند او
گویند که از غمت رها میکند او

هیهات براین گفته

چه ها میکند او...

هم این کند و هم آن...
آنچه خواهد...

کند او...

امّا که بجز تو دل نمیجوید هیچ

غیراز تو ز تو

هیچ نمیخواهد هیچ

گر این کند و گر آن

نمی ترسد هیچ

هر آنچه کند او

نمی پرسد هیچ

تو باده ی تلخ و من شدم باده پرست

هر چیز که گفته اند از روز الست

در گوش من آن نیست

ولی نام تو هست

پای دل من هست به زنجیرتو بست

.
گر باز کنی دوباره آید به قفس

گویند مرید او شو...

گر مرادش طلبی

گویند فدای جان او شو...

اگر جان طلبی

گویند که عاشق شو...

تا که معشوق شوی

گویند پیمانه ی دست او شو...

گر می طلبی

.
گویند که در خواب نبینیش

که در بیداری

گویند که آن جام ننوشیش

تو در هشیاری

گویند که مست جام او شو

گویند که خود شکن، سبو شو

از خود تهی و کأس او شو

گویند ز خود گذر

تو او شو
.

گویند که نابود شو از خود بودن

گویند مباش...

جز به بودش بودن

گویند ز خود گذر...

هم او شو

چون قطره بخاک تر فرو شو

امّا چو شوم مرید؟

مریدم بر تو

چون جام ستم از او؟

که مستم از تو

چون جرعه کشم؟

که می پرستم بر تو

نابود به بود او؟

که استم از تو

بر او ببرم سجده؟

بت پرستم بر تو

هرچیز که هست

نی پرستم جز تو

خاموش دمی

که مست مستم بر تو

او ساحل و من...

غرقه هستم در تو

برگو چه کنم

که "می" پرستم بر تو

پندم بده ای دوست

که نیست هستم بی تو

نکند...
نکند خدای نیستم... جز تو...

نکند که تو...

خدای منی!؟؟؟

*او کیست که میزند بر در؟

2008-08-31T16:32:00.001-07:00

و آنگاه به ناگاه

صدایی درفضای خالی خانه پیچید

نه...

در خلوت دل بود که طنین آویخت

به ساعت چند دقیقه بعد از چند

به روز بعد روز ماه افتاده اندر نیش عقرب

بسال سالهای مانده در بند

در باز کردم برویش

تا که دیدم او را روبرویم

بنشست با من

و گفت نکته به نکته

تا که نظری کرد

چهره به چهره

گاه به گفت و گاه بر گویم

نمیدانم چه شد

که قصه ِ غصه ها ناگاه آغاز شد

نکته ها ی نا گفته

خاطرات پوسیده و ناسفته

دوباره گویی جوانه یی تازه روییده بود بر کویر دل

آنگاه گفتیم و شنیدیم و دوباره باز گفتیم

آنگاه بسیار خندیدیم و گاه هم سیل اشک

به صدای بلند

و گاه پنهانی

وگاه در خلوت

و آنگاه نفس ها به شماره افتاد

در قفس

گاه در این هوس

که باز بشنود صدای در را

و از پشت در

زمزمه های تو آغاز شود

که باز همی گوید

از رازها...

از نیازها...

و آنگاه به خود آمدم

که دیگر نفس بر نمی آمد

مگر در بازدم پیامی از سوی تو

و آنگاه دانستم

چه آسان میتوان به آتش سپرد

دل پوشالی را...

آه...

آه... که دیر است دیگر

برای انکار...

آه...

که تنور نفس اکنون

در گرو طعم نفس های تو است

و روزهاست که میرود اکنون

که سرد است این تنور...

بزن بر در

بزن بر در...
آه...
یکبار دگر...
.

*دوباره

2008-08-29T14:05:00.000-07:00

اگر داشتم شمعی روشن تر از آن شعله ی لرزان بر کف
یا که درّی سفته تر از گوهر دل در صدف

یا که خوشبوتر از این گل خوشه یی بر پیرهن
یا چو حافظ نغمه خوانان در هجای یک غزل

گر که میانگاشتم در آسمان عشق خوبت ابرباران زای باور

آن شعله را به خرمن تو میزدم... دوباره

آن گل را به کویر قلب تو مینشاندم... دوباره

آن آواز را در آغوش تو میکردم زمزمه ی... دوباره

آن عشق را به دل تو میزدم پیوندی... دگرباره

"ای دوست"

"در روضه ی قلب جز گل عشق" نباید کاشتن

اگر یابم آن بال پرواز را... دوباره

اگر در گیرم آتش شوق وصال را... دگرباره

اگر ببارم سیل اشک را در فراقت... دوباره

اگر بجویم راز بود را در خاکستر اسرار نابود... دوباره

باز بسوی تو پرواز خواهم کرد... به یکباره

باز بسوزم همه هستی را به شوق آغوش تو... به یکباره

باز بشویم دست از هرچه غیر تو هست... به یکباره

باز فریاد کشم سرّ بود را بر سر بازار نابود... به یکباره

که "از ذیل بلبل حب و شوق" دست مدارم... دگرباره

امّا نقش تو چه بودستی در این پرده؟

که آن شمع به زیر پا فکندی... افسرده

که آن گل ریشه از خاک برکندی... پژمرده

که آن نغمه در گلو خفه کردی... سرخورده

که آن عشق درفسردی... رنج نابرده

آه... که "مصاحبت ابرار" غنیمت است، همواره

چرا تو آن بال پر چیدی؟

شوق آن وصال خشکیدی؟

سیل آن اشک به سدّ انکار برکشیدی؟

واز هیبت آن راز، پنبه در گوش خزیدی؟
چرا رنجیدی؟

شاید که باید "دست و دل هر دو" بردارم از تو...دگر باره

آنچنانکه "از مرافقت اشرار" به یکباره...ـ

پروانه فرید

جملات داخل گیومه از"کلمات مکنونه" است
برای رجوع به این مجموعه لطفا ً روی این لینک کلیک کنیدـ
http://pfarid.blogspot.com/2007/11/blog-post.html

*شاید نه هنوز

2008-08-24T15:05:00.000-07:00

آزارم مکن ای دوست

که کرده ام آزارت هیچ...

شاید نه هنوز...

شاید بر کاغذی گرمینگاشتم این حروف

همه شسته بودند یکسر از اشک...

گرچه شاید نه هنوز...

شاید اگر به پای کبوتری بسته بودم این پیام

او به سوی بهشت کشیده بودی پر...

امّا شاید نه هنوز...

امّا به تو میگویم من این راز را

پس تو بشنو ای دوست این آواز را

و بخوان از لا بلای خطوط،
این نشیب و آن فراز را...

امّا نه هنوز...

ای یار که آمدی از دورها...

از سرزمین شعر ها...

از شورها...

گفتی برایم مو بمو...

شرح غم های درون

آن داستان کبود

که کرده بود لانه در دلت

سال ها

لایه به لایه

گرچه ندیده ایم هیچ

رو به رو

نافتاده نظری بردوست

شاید نه هنوز...

بسیار دوست دارمت ای دوست

ولی شاید

نه هنوز...
شاید هرگز، شاید یکروز

امّا نه هنوز...
.

*آه بال هایم

2008-08-13T15:01:00.000-07:00

عشق زیباست...ـ
آری...ـ
عشق زیباست...ـ
دیده ام، آری...ـ
گاه و بی گاه...ـ
لیک در خانه ی همسایه آنرا...ـ

عشق زیباست...ـ
یا که زیبایی نیست غیر از نقش عشق...ـ
آنرا دیده ام در خانه ی همسایه گاهی
من از روزنه های وا پس دیوار...ـ

آری عشق زیباست
پس تلخی طعم گناهش از کجا است؟
آیا که گناه هم زیباست؟

عشق را در خانه ی همسایه باید دید؟
عشق را در خانه ی همسایه باید جست؟
عشق را در نرد همسایه باید باخت؟

آیا؟

خانه ی همسایه هم زیباست...ـ
خانه ی همسایه برنگ سرخ آن گل هاست...ـ
آن گل سرخ جهنم رو...ـ
راستی، رنگ سرخ هم زیبا است...ـ

عشق ورزیدن گناه است؟
آری...ـ
بس گنه ورزیدنی زیبا است...ـ

عشق دروغی بیش نیست، آیا؟
یا که آن کهنه دروغی است زیبا؟
پس دروغ آیا، که زیباست؟

آه بال هایم...ـ
آه بال هایم...ـ
چه میسوزد جای آن ها روی شانه هایم...ـ
آن بال هایم که پوسیدند
وآنگاه به باغ خانه ی همسایه پر ریختند،ـ
آن شب...ـ

آن شب که از اجاق خانه ی همسایه دود عشق بر می خاست
آن شب،ـ
که عشق را آن ها با هم پروریدند
نطفه اش را تا سحر همی ورزیدند
میوه هایش را ،یک به یک، از شاخه ها چیدند
و آنگاه درختش را از بن سر بریدند
و شاخ هایش را در آتش، همه، سوزیدند
وذغالش را با شراب عصیان بر چشیدند...ـ

و آنگاه عطر عشق بزمشان در فضا پیچید
و من با نفس های سنگینم
فضای آن عشق را همی بوییدم
و عطرش را چون قحطی زدگان بلعیدم
و در لحظه یی،ـ
بالهای بکارتم را...ـ
از شانه ها چیدم...ـ
آه چه دردناک است بن آن زخم ها...ـ

باید که پرده ای دوخت از جنس انکار...ـ
و آنرا با میخ تردید برصلیب پنجره آویخت...ـ
تا دیگرعشق را نتوان دید در خانه ی همسایه هم...ـ
حتی...ـ

تا برویند بال هایم،ـ
از نو،ـ
روی شانه هایم...ـ
شاید التیام یابند،ـ
آن زخم هایم...ـ

شاید به بهشت راهی باشد،ـ
مرا پس از آن...ـ
شاید...ـ

و من آنجا،ـ
شاید چشم هایم...ـ
از درون روزنه های کوچک دیوار...ـ
به حیاط همسایه های جهنمی بگریزند...ـ
و نفس هایم به بوی عشقشان لبریز شوند
تا با هر بازدمم بهشتیان بدانند
که من هم دیده ام در خانه ی همسایه عشق را...
و نفس بر کشیده ام آن عطر را...
گر چه هرگز بر نچیدم سیب را از آن درخت...

امّا دیده ام او را که سیب از شاخه چید...ـ
و میدانم چه کس آنرا بویید
و طعمش را بر زبان چشید...ـ
من آنجا بودم...ـ

پشت آن پنجره،ـ
پشت دیوار جهنم
همسایه ی دیوار به دیوار بهشت...ـ
بالای دیوار بهشت...ـ

در جهنم برف میبارد،ـ
ولی...ـ
در بهشت قلب من...ـ
اینجا آتشی برپاست...ـ
آه بال هایم...ـ

آه بال هایم،ـ
آه بال هایم...ـ
چه درد جانکاهی پنجه میکشد بر شانه هایم...ـ

وقتی به خانه ی همسایه میدوزم چشم...ـ
از لابلای پرده ی انکار...ـ
بال هایم را بر زمین میبینم
که میبازند جان زیر ریزش برف زمستان...ـ

و میبینم برف ها را
که از آن سه قطره خون چکیده از زخم بال های من
لکه های ننگین سرخ بردامن کرده اند...ـ
آه...ـ
برف باریدن چه زیبا ست!ـ

آه چشم هایم...ـ
آه چشم هایم...ـ
عشق را در خانه ی همسایه دیده اند آنها...ـ

آه گوشهایم...ـ
در پشت آن دیوار،ـ
آن زمزمه ها را از آغاز شنیده اند...ـ
و زیر و بمش را به خاطر سپرده اند...ـ
و درد انعکاس آن لـذت را کشیده اند...ـ

آه دست هایم...ـ
دست هایم را که هردو بریده اند...ـ
آیا چیزی آن ها...ـ
از خانه ی همسایه دزدیده اند؟

شاید عشق قطعه نانی بود در سفره ی همسایه ی من
شاید بود آن عشق آنجا...ـ
شاید هم نبود...ـ
شاید عشق جرعه آبی بود در پیمانه اش،ـ
شاید بود...ـ
شاید هم نبود...ـ

امّا دیده ام در خانه ی همسایه آنرا...ـ
آنچه بود یا که نبود...ـ
پشت شیشه ی یک قاب...ـ
آویخته روی ترک دیوار...ـ

روز دیگر چون نگه کردم،ـ
دزدانه برآن خانه...ـ
از میان روزن دیوار،ـ
از ورای پرده ی انکار،ـ
عشق را دیگر ندیدم من...ـ
عشق را دیگر ندیدم من...ـ
عشق را دزدیده بودند ازخانه ی آنها...ـ

آه بال هایم...ـ
آه بال هایم...ـ
.

*انیس

2008-08-12T14:53:00.002-07:00

المحبّة حجاب بين المحبّ و المحبوب

چنان بر تو عاشقم...
که در میان ما عشق لفظی است پر استعاره...
که دراین رابطه عشق نیست هرگز،
جزسوّم شخصی بیگانه...

و آنگاه که عشق از میان ما برخیزد،
آنگاه با تو چنانم عجین یابند،
که مرا دیگر من،
و تو را دیگر تو، کسی نشناسد...

و آنگاه که عشق از میانه برخیزد...
آنگاه که نه من مانم دیگر،
و نه تو...

من به یگانگی با تو انسی تازه خواهم گرفت...
واز تو بجز تو نخواهم خواست...
واز تو به غیر از تو نخواهم پرسید...
و در من بجز تو نخواهی یافت...

پس به آنروز امید،
که عشق از میانه برخیزد...
و حجاب عشق از تار و از پود،
هر دو بسوزد...

که عشق نیست جز حباب گونه یی،
که زود یا دیر از هم بپاشد...

و آنگاه تنها تو مانی و
... تنها من...

نه...

وآنگاه نه تو تنها مانی و نه من...
بی حضور آن بیگانه که عشقش نامند...
تنها نه تو مانی و...
تنها نه من...

که عشق نیست، در این میانه جز بهانه ی یک تکرار،
و یا حجابی از جنس انکار،
پیچیده به گرد پیکر اسرار...

بگذار پس،
که این پرده بسوزد
چون پر پروانه یی
در هستی سوز شعله های وهم و پندار...ـ
.