* The First Drop of Rain اولّین قطرۀ باران

ابر بود آسمان...

The sky was clouded…

اوّلین قطره باران بر زمین نشست...

The first drop of rain fell upon the earth…

چون اوّلین گلی که در چمنزار بهار شکفت...

Like the first daffodil that faced the valleys…

اوّلین شکوفه ئی که بر درخت سیب جوانه زد...

Like the first blossom that grew on the apple tree…

اوّلین چشمی که بر جهان نگاه کرد...

Like the first eye that looked at the universe…

یا اوّلین انسانی که بر زمین روئید...

Or the first man who grew on the earth…

..................................................................

اوّلین عشقی که بر دل نشست...

The first love that found its way into a heart…

اوّلین قهری که دل را شکست...

The first word that broke that heart…

اوّلین یاری که از یار گسست...

The first beloved who left her lover…

اوّلین عشقی که دلسرد شد...

The first love that lost its desire…

یا اوّلین مستی که هشیار نشد...

Or the first intoxication that never became conscious…

……………………………………….

اوّلین باری که به مقصد رسید...

The first parcel that was ever sent away…

اوّلین مسافری که به مقصد نرسید...

The first traveler who never arrived…

اوّلین کودکی که مادر ندید...

The first child who did not meet her mother…

اوّلین مادری که کودک را مرده دید...

The first mother who found her child dead…

اوّلین روزی که به شب رسید...

The first dawn that lived until sunset…

اوّلین برگی که بر شاخه خشکید...

The first leaf that died before the next spring…

یا اوّلین دردی که به درمان نرسید...

Or the first pain that never felt better…

..................................................................

اوّلین بتی که تراشیده شد...

The first idle that was ever made…

اوّلین خدائی که پرستیده نشد...

The first god that was never praised…

اوّلین دریائی که به ساحل رسید...

The first sea that kissed the lips of the shore…

اوّلین جویباری که در شنزاری خشکید...

The first stream that sank into dry land…

شوره زاری که به آخر رسید...

The first desert that reached to its end…

یا چشمه ساری که هرگز نجوشید...

Or the spring that never made it to the surface…

..................................................................

اوّلین غریقی که نجات نیافت...

The first drowning man who was not saved…

اوّلین جانداری که بی جان شد...

The first creature that lost its life…

اوّلین آزاده ئی که در بند بماند...

The first free man who was chained to the ground…

اوّلین مردی که بر دار بمرد...

The first man who died on the cross…

یا اوّلین زنی که بی یار بمرد...

Or the first woman who died a virgin…

..................................................................

آن کودکی که اوّل بزاد...

The child who was the first one to be born…

یا آن طفلکی که هرگز نزاد...

Or the baby who was never born…

اشکی که اوّل قطره شد...

The first teardrop that melted away first…

یا بغضی که ناگه گریه کرد...

Or the first tear that could not be fought back…

اوّلین بار که زنده بودیم...

The first time that we found life…

و یا آخرین بار که زندگی کردیم...

Or the last time that we lived the life…

Parvaneh Faid

پروان فرید

* دروغ شیرین

چون رهروئی خسته که در زیر داغ خورشید نیمروز،
برهنه پا بر تن خشک کویر تن میساید،
و به ناگاه قطره ئی باران را از دور خیال میکند،ـ

و دست و پا زنان به زبان زبان آن قطره میاندیشد،

شعر سلامش را از دور شنیدم،

ولی هرگزش نخواندم...

به حرمت همان نقطه سیاه

که گوئی در پهنه صفحه ئی سپید بدنبال جای امنی میگردد،

حیران و دو دل به کنجی نشستم.

گویی از این در وحشتم که آن قطره زلال هم جز جرعۀ سرابی بیش نباشد.

یادم آمد طعم دروغی را که او زمزه کرد به گوشم روزی،

که شیرین تر از تلخی هزاران حقیقت بود.

یادم آمد از دروغی که نرم تر از خشم دو صد صداقت بود،

که گرم تر از ناگفته سخن های راستین پروقاهت بود.

او دروغی عزب زمزمه کرد در گوشم،

که بس شیرین...

که گواراتر از تشنگی صحرای نمک آگین...

که روان تر از هزار روداب ریخته در دل دریا...

پر حلاوت تر از تلخ سرانجام هر رویا...

سبکتر از بار سنگین گناه دل شکستن ها...

او دروغی گفت به من بس شیرین...

او دروغی گفت به من بس شیرین...

ای زبانت پر شکر،

باز بگو...

ای دهانت پر عسل،

از سرآغاز بگو...

باز بگو آن دروغ رنگین را...

باز بریز آن شهد شراب دروغین را…

باز برانگیز مستی روزگار پیشین را…

که تا جام دو گوشم را کند لبریز...

باز بگو،

باز بگو آن دروغ شیرین را…

دوباره بگو،

باز بگو تو آن دروغ ر نگین را...

ِیادم آمد که او شهد دروغی به هر دو گوشم ریخت

که شیرین تر از تلخی حقیقت بود.

او به من گفت که "دوستت دارم"

پروانه فرید
www.latelierpapillon.co.uk

َ* A Sweet Lie

A starving wayfarer, who has lost her way under the heat of the midday sun, rubbing her chest against the dry sands of the desert, she visualises a drop of rain on high…

She struggles to grasp and drink that drop over and over…

Like a black spot, looking for a hiding place across a white piece of paper, she is fearful; perchance that crystal drop of rain falls down in an ocean of mirage…

When she hears the call of her saviour, she is not brave enough to listen to the words he would speak… and she gets lost yet again…

I remember that lie which I, once, was told.

The lie which was sweeter that the bitter taste of many truths...

I remember that lie that I, once, was told by my saviour…

A lie which was softer than the roughness of many honest words…

A lie which was wormer than the coldness of hundreds of unspoken words...

He whispered a lie in my ear which was sweeter than the quench of the thirst of the Sahara…

A lie, which flouted much more fluently than the rush of the rivers to the seas…

A lie, which was much more tasteful than the sour taste of a shameful dream…

A lie, which was much more inspiring than the weight of the sin of breaking hearts…

He lied to me, so sweetly, so softly…

Ah… your mouth may be blessed with the sweetness of sugar, lie again…

Ah… your tongue may be blessed with the taste of honey, say it again…

Whisper again that vitalising lie in my ear.

Pour over and over into my ears that sweet wine of lie, until I could hear no more…

Whisper again and again… that sweet lie…

… yet again and again say that pleasing lie…

I remember that lie which he once whispered in my ear…

A lie sweeter that the bitter taste of any truth...

… Softer than the rough edge of an honest word…

He whispered into my ear………………………….. “I love you”…………

Parvaneh Farid

* زندگی شاید

تنها آمدیم

تنها زیستیم و تنها میرویم.

در کنار آنان که تنها آمده اند

تنها میزیند و تنها میروند.

گاه بر لبهامان از شوق آنان که هستند جامه لبخند میدوزیم

و گاه در حسرت آنان که نیستند رخت عزلت.

دلبسته چیستیم؟

دلخسته به کیستیم؟

زندگی شاید نقطه پایانی است که در میانه یک جمله کوتاه و گاه بلند.

زندگی شاید جستجوئی است در پی آنان که به ما میمانند وگاه آنان که دیگر مینمایند.

زندگی شاید یک دو امدادی است در جهتی مجهول که هرگز به میغات نمیرسد ولی هر لحظه بر توشه تجربه می افزاید.

زندگی شاید آغازی است از یک پایان.

زندگی شاید سفرصفری است که در ناباوری شروع میشود

– در هماوری ادامه میابد

و در نابودی پایان میپزیرد.

زندگی شاید...

پروانه فرید

* Life is Perhaps...

I have come alone,

I have lived alone,

And I am leaving alone.

Together with those who have come alone,

Who have lived alone,

And who are leaving alone.

Some days, I wear a vague smile for those who are with me,

And others I am mourning for those who are not...

What am I hoping for?

Who am I yearning for?

Life is perhaps but a full stop in the middle of a sentence which is short, and sometimes not...

Life is perhaps but a search for those who resemble us, or perhaps it is an urge to emerge with those who do not…

Life is perhaps but a relay race with a finishing line that remains out of reach but earns us experience…

Life is perhaps but a beginning to an end…

Life is perhaps but a journey out of the land of not knowing, across the valley of endeavours, towards the city of emptiness…

Life is perhaps but a...

Words and Photography by Parvaneh Farid